Skip to main content

तुझी आठवण.........



नाही येत मला आजकाल रोज-रोज तुझी आठवण,
तू बनून गेलायस माझ्या हृदयातील एक साठवण.....

पूर्वी दर मिनिटाला यायची तुझी आठवण उगाच,
आणि उडवून जायची बोजवारा कामाचा सगळाच....

आज विचार केल्यावर वाटतं किती वेडे झालेले मी,
जणू काही कृष्णाच्या प्रेमात आकंठ बुडालेली मीरा मी....

तू दूर गेल्यावरही एवढी शांत राहेन मी वाटले नव्हते कधीच,
खरे सांगायचे तर तू एवढा दूर जाशील वाटले नव्हते कधीच....

तू दूर गेल्यावरही आज रिकामे वाटत नाहीये मला,
तुझ्यासोबत जुळलेल्या सुखद आठवणींनी जणू भरून टाकलंय मला....

या आठवणींचा गंध असाच दरवळत हवाय मला आयुष्यभर,
आणि त्यासाठीच आणखी थोड्या आठवणींचे अत्तर हवेय मला ओंजळभर....

आठवण नाही येत म्हणता-म्हणता चटकन एक ठिणगी पेटते,
आणि तुझ्या आठवणींचा वणवा माझ्या मनाच्या वनभर पसरवते....

त्याक्षणी वाटते आज तू हवा होतास इथे माझ्याजवळ माझ्यासोबत,
आयुष्य माझे पूर्ण झाले असते कदाचित राहून तुझ्यासोबत....

माझ्या आतल्या तुला मग मी शोधात राहते वणवण,
तरी सांगते सगळ्यांना,
"नाही येत आजकाल मला रोज-रोज तुझी आठवण........." 

Comments

Rajaram rawool said…
वेडी आहेस तू त्याच्या प्रेमात ,
हे वाचून तो सुध्दा झाला वेडा ,
काय आठवण आहे तूझी ,
त्याच्यापाशी त्याने सुद्धा जगलेली,
हे ऐकून हि हरिणी सुद्धा,
प्रीयासाठी घायाळ झाली ,
कसे असते प्रेम कुणाचे कुणावर ,
जगता जगता हे प्रेम ,वाचकाचे होऊन बसते ,
मन शोधत असते तसेच काहीतरी आणि हे असे काही भेटत असते
मी तिच्याकडे पाहील्यावर आठवतात धुंद गाणी... आठवण तिची येता डोळ्यात येते पाणी…
Rajaram rawool said…
त्या पाण्याला साठवून ठेव,
नाहीतर आठवणी तिच्या वाहून जातील ,
मग मित्रा गर्दीतसुध्धा तुला,
त्या एकटं ठेऊन जातील
अशा या एकटेपणी निव्वळ एक साद दे मला,
प्रतिसादाची देते खात्री या क्षणी तुला......
Aditi Mahajan said…
तुझ्या आठवणींच्या गंधासोबत,
तुझे विचार असेच दरवळूदे.
दे वाट करून त्यांना,
आणि मुक्तपणे वाहू दे..
...नको साठवू इतक्या आठवणी,
कि तुझी ओंजळ भरून जाईल..
जुन्या आठवणी वाहून कदाचित,
ती अचानक रिकामी होईल..
तुझे पूर्णत्व त्याच्यात नको शोधू.
कदाचित ते मिळणार नाही..
ती आठवण ठिणगीच राहू दे,
वणवा झाली तर ती आठवण राहणार नाही..
नको होऊ राधा अन नको बनू मीरा,
तू आहेस 'स्वछंदी'
जिच्या असण्याने होतं आयुष्य आनंदी..
Rajaram rawool said…
प्रत्येकाचे मत वेगळे असते ,
माझे तुझे अन् त्याचे सुद्धा,
तुझं माहित नाही मला,
तू साद देशील ही ,
पण मी हे ऐकू कसे ,
गर्दीतल्या अनोळखी चेहऱ्यात अग ,
स्वतःचे नावही अनोळखी भासे,

उगाच ग आठवणी साठ्ल्यात ,
विचार करतो कि त्यांना,
फुलं हारासारखे वाहवीन कधीतरी ,
खात्री आहे मी सुद्धा कदाचित,
निर्माल्या बनून त्यात वाहून ,
स्वतःला शोधुही शकणार नाही

आठवणींचाच एक ऋतू असता ,
तर एकदाच काय ते रडले असते,
मग कदाचित प्रेम दाखवायला,
अश्रू सुद्धा अग कमी पडले असते ...........:)
वाऽऽ... काय सुमधूर मैफल रंगलीय इकडे!
माझ्याही तुषारांत भिजून पहा मग:

तुझ्यामते,
तुझ्यासाठी,
अगाध प्रेमाचं सुनीत गाणारा केवळ तोच,
पण माझ्यामते,
ही तू नेहमी बाळगलेली समजूतच व्यर्थ,
तू फक्त चालायचं काम कर,
केव्हा न केव्हा,
कधीकाळी,
भेटेल तुझा तो तुला,
नि होईल तुझे जीवन सार्थ.
आशा आहे मजला,
कळला असेल तुला या
तोडक्या-मोडक्या ओळींतला
सहजपणे जीवन व्यतीत करण्याचा अर्थ.
सांगायचंच झालं तर,
नाही माझा यामधे
कसल्याही प्रकारचा सो कॉल्ड स्वार्थ.
सुंदर कविता... आवडली !!

Popular posts from this blog

तू कोई और है

आज मी एकटी एक सिनेमा बघायला गेले. ‘मजबुरी’ म्हणून नाही तर बघायचा होता म्हणून! माझी एकटे जाऊन सिनेमा बघायची खूप वर्षे इच्छा होती, पण कधी तशी वेळ आली नाही. या वेळेस सुद्धा आली नसती, परंतु संधीची चाहूल लागताच मी ठरवलं कि यावेळेस नक्की! सिनेमा संपल्यावर समोरच्या क्यानी मध्ये मी एका अनोळखी मुलीसोबत table shareकेले. हा अनुभवदेखील पहिलाच! मी माझा सुलेमनी चहा पिता पिता तिच्याशी बऱ्याच गप्पा मारल्या. असे अनुभव खऱ्या अर्थाने माणसाला समृध्द करतात!
सिनेमा ह्या गोष्टीकडे नेहमीच एक social गोष्ट म्हणून पहिले जाते.त्यात तत्थ्य असले तरी सिनेमा हा एक वैयक्तिक अनुभव असायला हवा. निदान माझ्यासाठी तरी आहे! For me, cinema is all about what it makes you feel. Cinema is a piece of art. We should pay attention to its craft. There a quote by Rainbow Rowell from a brilliant book called ‘Eleanor and Park’. It says, “Eleanor was right. She never looked nice. She looked like art, and art wasn’t supposed to look nice; it was supposed to make you feel.” So I try to measure everything that I see against that unit. How m…

स्वच्छंदी ते सात्मन्

सध्या प्रश्न हा आहे की मी पुन्हा इथे का आलेय?
मी २०१० मध्ये बारावीची परीक्षा झाल्यानंतर हा ब्लॉग लिहायला सुरु केलेला. आणि तेव्हाची कारणं ही खूप वेगळी होती. तेव्हा आतली घुसमट कुठेतरी व्यक्त व्हावी ही इच्छा होती. (VERSION - 2010)
परंतु आता विचार केल्यावर असं जाणवतंय की बरंच काही बदललंय आणि रोजच्या रोज बदलतंय. ह्या बदलांची कुठेतरी नोंद करून ठेवायला हवीये. जर तुम्ही या आधी इथे कधी आला असाल तर तुमच्या लक्षात येईल की ह्या ब्लॉगचे नाव आता ‘सात्मन्’ असे झाले आहे. पूर्वी ते ‘स्वच्छंदी’ असे होते! आणि ह्या ब्लॉग चा address meemanali.blogspot.in असा होता! आणि आता मला त्या गोष्टीची लाज वाटत होती. म्हणजे स्वतःचं नाव त्या ब्लॉग address मध्ये ठेवण्यासाठी मी (mee) केलेला अट्टाहास आता मला नकोसा वाटत होता. आता नाहीये मी तशी! मी स्वच्छंदी देखील नाहीये. होय, हे खरं आहे. आणि मला त्याचा स्वीकार करणं हे शिकायलाचं हवं. मी स्वच्छंदी विचार करत असेन, परंतु मी स्वच्छंदी वागत नाही. त्याला बरीच कारणे आहेत. स्वच्छंदी हा एक प्रकारचा escape होता बहुतेक! त्या वेळेस मी जशी आहे त्याबाबत comfortable नसल्याने स्वत:च निर्माण क…

2013

मी  २०११ मधील आठवणी लिहिल्या होत्या. २०१२ मध्ये आळशीपणा केला. पण या वर्षी ठरवलंय मी, उशीर झाला तरी चालेल पण लिहायचं. खरं सांगायचं तर सगळं किती बदलल्या सारखं वाटतं. म्हणजे दोन वर्षांपूर्वी लिहिलेल्या गोष्टी वाचून तर मी खूप दूर आल्यासारखं वाटतं मला. आणि मला माहितेय ही चांगली गोष्ट आहे, कारण माझा प्रवासावर खूप विश्वास आहे. ३६५ दिवसांत जर तारखेशिवाय काही बदललं नसेल, तर ते दिवस वाया गेल्या सारखे आहेत. नाही का? आता मी सांगेन त्या आठवणी ह्या घटनाक्रमानुसार (order-of-occurence :P) आहेत, त्यात आवड-नावड असं काही नाही. :D
१.Canvas 2 गेल्या वर्षी जानेवारी मध्ये मला माझा पहिला वहिला smartphone मिळाला. देसी कंपनी चा स्वस्त आणि मस्त फोन! जेव्हा मी ठरवलं कि हा फोन घ्यायचा तेव्हा अर्थात बरयाच लोकांनी नाकं मुरडली. पण खरं सांगते, it’s been really good! J कॅमेरा पेक्षा फोटोग्राफर महत्त्वाचा तसेच फोन वापरणारा कितपत फोन चा वापर करतो हे महत्त्वाचं ! मी नेहमी फोन ला चिकटून असते हि एक बाब सोडली तर, सगळं किती सोपं वाटतं ह्या फोन्स मुळे.
ह्या फोन मुळे अजून एक अगदी सहज शक्य झालेली गोष्ट म्हणजे फोटोज काढून share क…