Skip to main content

भिगी ज़ुल्फे आणि पुरुष मंडळी!

"झटककर जुल्फ जब तुम, तौलीये से बारीशे आझाद करती हो, 
अच्छा लगता हैं...."
सध्या ह्या ओळी खुपदा कानांवर पडतात. या ओळींची रचना मला जाम आवडते. प्रसून जोशी ला त्या साठी सलाम! पण मला एका वेगळ्याच गोष्टीचं आश्चर्य वाटतं, ते म्हणजे समस्त पुरुष वर्गाला मुलींच्या या (केस सुकवण्याच्या), rather किचकट गोष्टीबद्दल एवढं आकर्षण का असतं??? म्हणजे हे मला मान्य आहे कि नुकतीच आंघोळ करून आलेली बाला (ऐकायला जरा विचित्र वाटत ना?) खूप फ्रेश दिसते. तसे तर पुरुष हि फ्रेश दिसतात. मग मुलीन्बाबतीतच  असं का?
खरं सांगायचं तर, अजून तरी हा प्रश्न मी माझ्या समस्त "मित्र" वर्गाला विचारलेला नाहीये. त्यामुळे मला खरच माहित नाहीये, कि नॉर्मल (म्हणजे कवी आणि ही सिनेमा वाली मंडळी सोडून) मुलांना अशा केस पुसत बाल्कनी किंवा दारात उभ्या मुलींकडे बघून काही होत असावं. 

Self Confession : मी गेली कित्येक वर्षे (जेंव्हापासून स्वत:चे केस स्वत: पुसायला लागले तेव्हापासून) बाल्कनीत उभी राहूनच केस पुसते. आणि अगदी सिनेमात दाखवतात तसे. म्हणजे काही ठरवून वगैरे नाही, पण तीच केस सुकवण्याची साधारणत: पद्धत असते. लहानपणी कुठे डोंबल माहित होतं, की यावर सुंदर रचना लिहिल्या जातात. खरंतर मुलींच्या जीवनातील अतिशय रुटीन अशी ही गोष्ट आहे. आणि त्या वेळी मुली (मुलांना आकर्षित करण्यापेक्षा) माझे केस किती गळायला लागलेत याची चिंता करत असतात. निदान मी तरी! आणि अर्थात जर लोकांना त्यात काही सुंदर वगैरे वाटत असेल तर माझी ना नाही!!! ;) परन्तु माझ्या बाबतीत असं फिल्मी काहीतरी अजून तरी घडलेलं नाहीये! खैर, माणसाने आशावादी असावं....

तर आपण या सिनेमांमधून खूप काही शिकत असतो. अगदी नकळत! माझ्या मते याच गोष्टीचा प्रभाव मुलांवर पडत असावा. आपल्या इथे खूप साऱ्या सिनेमांमध्ये हिरोईनीची एन्ट्री ही अशीच केस पुसताना दाखवली जाते. मग त्या हीरोचे ते शरण जाणे, वगैरे वगैरे. त्या हीरोला त्यात एवढं काय सौंदर्य दिसतंय, हे शोधण्याच्या धडपडीत अशा रचना लिहिल्या जात असाव्यात असा माझा आपला तर्क आहे. तुमच्यापैकी काही जणांना काही वर्षांपूर्वी आलेलं एक गाणं आठवत असेल, Ghar Se Nikalte Hi
"घर से निकलते ही, कुछ दूर चलते ही, रस्ते में हैं उसका घर,
कल सुबह देखा तो, बाल बनाती वो, खिड़की में आई नजर..."  
बघितलं यातही ती केसांशी  काहीतरी करत असते. त्या नंतर "होशवालो को" मधेही सोनाली बेंद्रे तिच्या टेरेस वर केस पुसत उभी असते. अजूनही अशी खूप सारी उदाहरणं देता येतील (म्हणजे मला अजून आठवत नाहीयेत :D). बॉलीवूड मध्ये हाही एक प्रकारचा ट्रेंड आहे, असं म्हणायला हरकत नाही. आणि कितीही ग्लोबलायझेशन झालं तरी, आपल्या इथल्या हिरोंना हिरोईन ही  "टॉवेल"नेच केस पुसताना आवडते, ना की ड्रायर ने! भारतीय मुलाचं आणि त्यातही विशेषत: मराठी मुलाचं हे एक असतं, त्यांना मातीशी जुळलेल्या गोष्टी आवडतात. मुलगी ही शेवटी त्यांना साडीतच जास्त भावते. मग ते कितीही ग्लोबलाईस्द का असेनात. जाउदे, हे विषयांतर आहे. या मुद्द्यावर पुन्हा कधीतरी! 
तर मूळ मुद्दा! भिगी झुल्फे!!! 

मला या प्रसंगांचे चित्रीकरणही जाम आवडतं. म्हणजे एवढी क्रीएटीव्हीटी असते त्यात, की कॅमेरा सुद्धा त्या सौंदर्यावर फिदा झालाय यावर आपला विश्वास बसतो. आपणही नकळत त्या झुल्फो च्या प्रेमात पडतो आणि त्या ओल्या बटांमध्ये कुठेतरी हरवून जातो.... मग कुठेतरी गर्लफ्रेंड किंवा बायकोचे ते ओले केस पाहून मुलांना काहीतरी होत असावं आणि मुलींनाही बॉयफ्रेंड किंवा नवऱ्यासोबत मस्त पावसात भिजायला जाताना केस मोकळे सोडून, त्या हिरोईनिसारखे पुसायची ईच्छा होत असावी... फक्त आणि फक्त "त्याचा" तो "totally-surrendered-look" मिळवण्यासाठी.... :)   

तर अशा प्रकारे बरचश्या  काय म्हणूया आपण, दुर्लक्षित गोष्टीकडे लक्ष वेधण्यासाठी प्रवृत्त केल्याबद्दल या "भिगी झुल्फे" ना डेडीकेट केलेल्या सर्व ओळी स्मरून ही पोस्ट संपवते.... जाता जाता अशीच एक वीज्यूअल ट्रीट!!!



ता. क. : पल्लवी कसली गोड दिसतेय यात! या वीडीओ खाली असलेली एक कमेंट लगेच लक्ष वेधून घेते, खुद्द पल्लवी ने ती वाचली असेल का देव जाणे!  
"Thumbs up! If you watch this ad just to see her and her smile : D
This chick's smile would cause world peace if all the guys on earth would just stop for a second and admire her beauty : P "





Comments

साधक said…
केस पुसताना एखादी मुलगी दिसली तर नक्कीच लक्ष वेधून घेते. मुलींच्या डेली रुटीन मधली एखादी गोष्ट पहायला मिळणं म्हणजे मस्तच की. त्यातल्या त्यात आवडती मुलगी असेल तर सोने पे सुहागा.डायरेक्ट तयार झालेल्या मुलीला पहाण्या पेक्षा हे काहितरी वेगळं असतं. म्हणून.
हेरंब said…
हाहाहा.. सुपर्ब लिहिलंय.. आवड्या..

पण ते मुलीना कळायचं नाही.. बॉलीवुडवाले म्हणतात ना "मेरी नजर से तुम देखो तो .... " :)
वाह.... मस्त लिहिलंय :)

काही ओळी आठवल्या ही पोस्ट वाचून.. खुप जुना अल्बम आहे हा. वफा

आर से रंग पे तेरे गुलनिसार
तेरी जुल्फों पे घटा ये खुश्बंवार
हर तरफ़ है तेरी ही रंगीनिया..
छाई मौसम पे सब तेरी शोखिया..

:) :)

हेरंब म्हणतो तसं.... "मेरी नजर से तुम देखो तो.."
:D खुप छान लिहिले आहे.
माझ्या ब्लॉगचा पत्ता:http://prashantredkarsobat.blogspot.com/
Anonymous said…
लेख प्रचंड आवडला.
Manali said…
@हेरंब अर्थात!!! आणि म्हणून तर मजा असते या सगळ्यात!!!
Manali said…
@सुहास झेले :) वाह... भारी आहेत या ओळी!!!
काय बोलू, (गालातल्या गालात हसत) डोळ्यांनी अनुभवायच्या गोष्टी शब्दात कुठे बांधता येतात. हे भाग्य आम्हा मुलांनाच मिळतं बरं का!

एक जुनी कविता ठेवतो ईथे, माझ्या मनातल्या बाल्कनीची, तुझ्यासाठी.

.
.
बाल्कनीत सतत येण्याची
सवय तुला आहे
हळूच मला न्याहळण्याची
सवय तुला आहे
.
तुझी सवय आवडते गं
मला खूप खूप
डोळ्यांना डोळ्यांचा
कळतो गं निरोप
डोळ्यात तुला साठवण्याची
सवय मला आहे
हळूच मला न्याहळण्याची
सवय तुला आहे
.
काल केस वाळवण्याचा
कहर तू गं केला
बाल्कनीत हृदय धरून
तोल माझा गेला
तुला बघून मोहरण्याची
सवय मला आहे
हळूच मला न्याहळण्याची
सवय तुला आहे
.
आज अचानक मला बघोनी
गोड हासली तू
हाय खोल खोल मनात
घुसुन बैसली तू
तुला स्मरत स्मरत जगण्याची
सवय मला आहे
हळूच मला न्याहळण्याची
सवय तुला आहे
.
तुषार जोशी, नागपुर
.
Ketan Patil said…
खूप छान लिहिले आहे हो बाईसाहेब. आणि ते सुद्धा मराठीत. लिहित राहा.
Manali said…
@ Tushar Joshi: वाह... उत्तम लिहिल्यात या ओळी!!!
@ BinaryBandya: धन्यवाद!
@ Ketan Patil : धन्यवाद केतनसाहेब, पण "ते सुद्धा मराठीत" म्हणजे???
alhadmahabal said…
हेरंब म्हणतो तसं...
तूच काय कोणत्याच मुलीला नाही कळणार!
:)
Its a guy thing!
sahajach said…
मस्तच लिहीलेयेस गं....मनापासून आवडलं... तू टाकलेली दोन्ही गाणी माझी आवडती :)

हो आणि तो मुलींना केस गळताहेत याचं टेन्शन हा मुद्दा तर चिक्कार पटला (मी ’मुलगी ’ होते तेव्हा मलाही असायचं हे टेन्शन आता ” आई आणि बाई ’ झाल्यावर टेन्शन घेउन उपयोग नाही त्याने अजून केस गळतील अशी चिंता सतावते बघ ;)) :)
Manali said…
@alhadmahabal : Agreed! :)
@sahajach : आज तुमची कमेंट पाहून दिल खुश हुआ!!! आणि केस गळण्याच्या बाबतीत :D !
पुरुषांच्या दृष्टीने तसा हा महत्वाचा क्षण... ;) जो तू मनमोकळे पणाने मांडला , अर्थातच खूपच छान..!!!

Popular posts from this blog

तू कोई और है

आज मी एकटी एक सिनेमा बघायला गेले. ‘मजबुरी’ म्हणून नाही तर बघायचा होता म्हणून! माझी एकटे जाऊन सिनेमा बघायची खूप वर्षे इच्छा होती, पण कधी तशी वेळ आली नाही. या वेळेस सुद्धा आली नसती, परंतु संधीची चाहूल लागताच मी ठरवलं कि यावेळेस नक्की! सिनेमा संपल्यावर समोरच्या क्यानी मध्ये मी एका अनोळखी मुलीसोबत table shareकेले. हा अनुभवदेखील पहिलाच! मी माझा सुलेमनी चहा पिता पिता तिच्याशी बऱ्याच गप्पा मारल्या. असे अनुभव खऱ्या अर्थाने माणसाला समृध्द करतात!
सिनेमा ह्या गोष्टीकडे नेहमीच एक social गोष्ट म्हणून पहिले जाते.त्यात तत्थ्य असले तरी सिनेमा हा एक वैयक्तिक अनुभव असायला हवा. निदान माझ्यासाठी तरी आहे! For me, cinema is all about what it makes you feel. Cinema is a piece of art. We should pay attention to its craft. There a quote by Rainbow Rowell from a brilliant book called ‘Eleanor and Park’. It says, “Eleanor was right. She never looked nice. She looked like art, and art wasn’t supposed to look nice; it was supposed to make you feel.” So I try to measure everything that I see against that unit. How m…

स्वच्छंदी ते सात्मन्

सध्या प्रश्न हा आहे की मी पुन्हा इथे का आलेय?
मी २०१० मध्ये बारावीची परीक्षा झाल्यानंतर हा ब्लॉग लिहायला सुरु केलेला. आणि तेव्हाची कारणं ही खूप वेगळी होती. तेव्हा आतली घुसमट कुठेतरी व्यक्त व्हावी ही इच्छा होती. (VERSION - 2010)
परंतु आता विचार केल्यावर असं जाणवतंय की बरंच काही बदललंय आणि रोजच्या रोज बदलतंय. ह्या बदलांची कुठेतरी नोंद करून ठेवायला हवीये. जर तुम्ही या आधी इथे कधी आला असाल तर तुमच्या लक्षात येईल की ह्या ब्लॉगचे नाव आता ‘सात्मन्’ असे झाले आहे. पूर्वी ते ‘स्वच्छंदी’ असे होते! आणि ह्या ब्लॉग चा address meemanali.blogspot.in असा होता! आणि आता मला त्या गोष्टीची लाज वाटत होती. म्हणजे स्वतःचं नाव त्या ब्लॉग address मध्ये ठेवण्यासाठी मी (mee) केलेला अट्टाहास आता मला नकोसा वाटत होता. आता नाहीये मी तशी! मी स्वच्छंदी देखील नाहीये. होय, हे खरं आहे. आणि मला त्याचा स्वीकार करणं हे शिकायलाचं हवं. मी स्वच्छंदी विचार करत असेन, परंतु मी स्वच्छंदी वागत नाही. त्याला बरीच कारणे आहेत. स्वच्छंदी हा एक प्रकारचा escape होता बहुतेक! त्या वेळेस मी जशी आहे त्याबाबत comfortable नसल्याने स्वत:च निर्माण क…

2013

मी  २०११ मधील आठवणी लिहिल्या होत्या. २०१२ मध्ये आळशीपणा केला. पण या वर्षी ठरवलंय मी, उशीर झाला तरी चालेल पण लिहायचं. खरं सांगायचं तर सगळं किती बदलल्या सारखं वाटतं. म्हणजे दोन वर्षांपूर्वी लिहिलेल्या गोष्टी वाचून तर मी खूप दूर आल्यासारखं वाटतं मला. आणि मला माहितेय ही चांगली गोष्ट आहे, कारण माझा प्रवासावर खूप विश्वास आहे. ३६५ दिवसांत जर तारखेशिवाय काही बदललं नसेल, तर ते दिवस वाया गेल्या सारखे आहेत. नाही का? आता मी सांगेन त्या आठवणी ह्या घटनाक्रमानुसार (order-of-occurence :P) आहेत, त्यात आवड-नावड असं काही नाही. :D
१.Canvas 2 गेल्या वर्षी जानेवारी मध्ये मला माझा पहिला वहिला smartphone मिळाला. देसी कंपनी चा स्वस्त आणि मस्त फोन! जेव्हा मी ठरवलं कि हा फोन घ्यायचा तेव्हा अर्थात बरयाच लोकांनी नाकं मुरडली. पण खरं सांगते, it’s been really good! J कॅमेरा पेक्षा फोटोग्राफर महत्त्वाचा तसेच फोन वापरणारा कितपत फोन चा वापर करतो हे महत्त्वाचं ! मी नेहमी फोन ला चिकटून असते हि एक बाब सोडली तर, सगळं किती सोपं वाटतं ह्या फोन्स मुळे.
ह्या फोन मुळे अजून एक अगदी सहज शक्य झालेली गोष्ट म्हणजे फोटोज काढून share क…