Skip to main content

चेहरा....











आज आरशात बघताना काहीतरी वेगळेपणा जाणवला या चेहऱ्यात
कुठेतरी त्या डोळ्यांत अभिमान दिसला स्वत:चाच
संध्याकाळी फोन आला होता मावशीचा
म्हणत होती आठवण आली तिला माझी
जाहिरातीतल्या त्या नटीला पाहून
तिचं हसणं, तिचे डोळे....
तू सुद्धा मला हेच म्हणाला होतास ना?
तू ना अगदी "ति"च्यासारखी दिसतेस
आणि मग तिच्यासारखी hair style कर
म्हणून तगादा लावलास मागे माझ्या
तिचा चित्रपट पाहताना निव्वळ आठवण आली
म्हणून परत पाहायला गेलास तिच्यातल्या मला
फक्त एक गाणं बघून कशी रे तूला
तिच्यात मी दिसले प्रश्न सलतोय मनात माझ्या
खरंच थकले रे तेव्हा तूला नाही-नाही म्हणून
पण खरं सांगायचा तर मन आलं होतं आनंदाने भरून
वाटायचं तू पुन्हा-पुन्हा तिला पहावस
आणि पुन्हा-पुन्हा माझी आठवण काढावीस
निदान तिच्या रुपात का होईना
तू मला तुझी म्हणून पाहावीस
तेव्हापासून स्वत:च्या या चेहऱ्याने
एक प्रकारचं वेड लावलंय मला
तुझ्या मनात या चेहऱ्याने का होईना
घर केल्याचं समाधान लाभलंय मला
पण यावर आता काळ सरलाय बराच
आपल्या नात्यातही आता फरक पडलाय बराच
आणि आता तर तूही म्हणायला लागलेलास,
"लूक चेंज कर यार , तिला बघून ना तुझी आठवण येते........."


  

Comments

masawant said…
Hi Manali,
I hope you recognized me..
I went through the posts and honestly was thrilled by the fact that you in the world of blogging too.Nicely narrated & framed thoughts..
Well I don't know how to comment in Marathi;so expressing my views in English.
Look forward for more blogs :)
hey.... i didnt recognised you first but read your name n den total realisation.... nice to see you hear...
and to write in marathi follow link :
http://www.google.com/transliterate/Marathi
looking forward to your blog!!!!
davbindu said…
मनाली, छान झाली आहे कविता,शेवट पण मस्त...
फ़क्त " म्हणत होतो आठवण आली तिला माझी" ह्या ओळीत ’म्हणत होती ’हे करेक्शन कर..
आणि चूक सांगितल्याबद्दल धन्यवाद.... मी करते correction.....
याला कविता म्हणावं का हा प्रश्न पडला होता....
तो सोडवल्याबद्दलही आभार....
आणि तुम्हाला कविता आवडली हे वाचून आनंद झाला....
Amolkumar said…
Manali Best Kavita
धन्यवाद अमोल!!!

Popular posts from this blog

तू कोई और है

आज मी एकटी एक सिनेमा बघायला गेले. ‘मजबुरी’ म्हणून नाही तर बघायचा होता म्हणून! माझी एकटे जाऊन सिनेमा बघायची खूप वर्षे इच्छा होती, पण कधी तशी वेळ आली नाही. या वेळेस सुद्धा आली नसती, परंतु संधीची चाहूल लागताच मी ठरवलं कि यावेळेस नक्की! सिनेमा संपल्यावर समोरच्या क्यानी मध्ये मी एका अनोळखी मुलीसोबत table shareकेले. हा अनुभवदेखील पहिलाच! मी माझा सुलेमनी चहा पिता पिता तिच्याशी बऱ्याच गप्पा मारल्या. असे अनुभव खऱ्या अर्थाने माणसाला समृध्द करतात!
सिनेमा ह्या गोष्टीकडे नेहमीच एक social गोष्ट म्हणून पहिले जाते.त्यात तत्थ्य असले तरी सिनेमा हा एक वैयक्तिक अनुभव असायला हवा. निदान माझ्यासाठी तरी आहे! For me, cinema is all about what it makes you feel. Cinema is a piece of art. We should pay attention to its craft. There a quote by Rainbow Rowell from a brilliant book called ‘Eleanor and Park’. It says, “Eleanor was right. She never looked nice. She looked like art, and art wasn’t supposed to look nice; it was supposed to make you feel.” So I try to measure everything that I see against that unit. How m…

विपश्यना : एक चिंतन

विपश्यनेचा दहा दिवसांचा कोर्स करून आज पाच दिवस झालेत. याबद्दल लिहायचं हे नक्की होतं, पण गेले काही दिवस काय लिहू हे समजतच नव्हत. प्रत्येक व्यक्तीचा अनुभव हा वेगळा असतो कारण प्रत्येक व्यक्ती ही वेगळी असते. म्हणूनच मला सर्वसमावेशक असं काहीतरी लिहायच होतं. आता बसलेय लिहायला...

सर्वात आधी, विपश्यना म्हणजे काय?

स्वच्छंदी ते सात्मन्

सध्या प्रश्न हा आहे की मी पुन्हा इथे का आलेय?
मी २०१० मध्ये बारावीची परीक्षा झाल्यानंतर हा ब्लॉग लिहायला सुरु केलेला. आणि तेव्हाची कारणं ही खूप वेगळी होती. तेव्हा आतली घुसमट कुठेतरी व्यक्त व्हावी ही इच्छा होती. (VERSION - 2010)
परंतु आता विचार केल्यावर असं जाणवतंय की बरंच काही बदललंय आणि रोजच्या रोज बदलतंय. ह्या बदलांची कुठेतरी नोंद करून ठेवायला हवीये. जर तुम्ही या आधी इथे कधी आला असाल तर तुमच्या लक्षात येईल की ह्या ब्लॉगचे नाव आता ‘सात्मन्’ असे झाले आहे. पूर्वी ते ‘स्वच्छंदी’ असे होते! आणि ह्या ब्लॉग चा address meemanali.blogspot.in असा होता! आणि आता मला त्या गोष्टीची लाज वाटत होती. म्हणजे स्वतःचं नाव त्या ब्लॉग address मध्ये ठेवण्यासाठी मी (mee) केलेला अट्टाहास आता मला नकोसा वाटत होता. आता नाहीये मी तशी! मी स्वच्छंदी देखील नाहीये. होय, हे खरं आहे. आणि मला त्याचा स्वीकार करणं हे शिकायलाचं हवं. मी स्वच्छंदी विचार करत असेन, परंतु मी स्वच्छंदी वागत नाही. त्याला बरीच कारणे आहेत. स्वच्छंदी हा एक प्रकारचा escape होता बहुतेक! त्या वेळेस मी जशी आहे त्याबाबत comfortable नसल्याने स्वत:च निर्माण क…