Skip to main content

आत्मसंशोधन!

काही काही वेळेला आपल्याला खरंच कळत नाही की काही गोष्टींबद्दल आपला काय 'stand' असायला हवा आणि काय आहे. It's so confusing!!! I mean, मी अमुक अमुक व्यक्तीला मदत करतेय ती नक्की का करतेय, कोणत्या नात्याने करतेय आणि कोणत्या हेतूने करतेय, हे शोधणं गरजेचं नाहीये का???
मदत  करण्याबाबत शंका नाही, ती तर करायलाच हवी. परंतु आपला "stand" शोधणं आत्मसंशोधानाच्या दृष्टीने गरजेचं नाहीये का???
'आत्मसंशोधन' शब्द खरंच जड आहे पण त्यापेक्षाही वजनदार आहे. जेवढं वजनदार तेवढंच कठीण आणि खोल.... ते करणं फार गरजेचं आहे. जर तुम्ही एखादी कृती करून विसरून गेलात तर ती कृती 'घडवून' आणण्यामागचा उद्देश काय???म्हणतात ना, प्रत्येक गोष्ट करण्याआधी विचार करावा. गेलेली वेळ आणि गेलेला शब्द परत येत नाही. पण सध्याच्या काळात वेळ तरी कुठेय, म्हणजे सकाळी सुरु झालेला दिवस रात्री डोळे मिटेपर्यंत कसा निघून जातो कळतच नाही, भले निव्वळ टाइमपास केलेला असो... आणि तसंही सध्याच्या काळात बसून विचार करण्यापेक्षा टाइमपास करणं जास्त रास्त वाटतं. सगळ्यांचं म्हणणं एकच ," कोण एवढी झंझट करणार, आधीच डोक्याला ताप काही कमी आहेत..."
पण खरं सांगायचं तर तोच ताप कमी करण्यासाठी थोडं आत्मसंशोधन करावं आणि ते वाटतं तेवढं कठीण नक्कीच नाहीये.... त्यासाठी फक्त स्वत:ला थोडा वेळ देणं गरजेचं आहे. जरा दहा मिनिटं बसून विचार केलं की, मला नक्की काय हवंय आणि ते मिळवण्यासाठी मी जे काही करतेय ते कितपत योग्य आहे.... उत्तरं आपसूकच सापडत जातात. अशा खूप साऱ्या गोष्टी असतात ज्या आपल्याला खरोखर अगदी actually हव्या असतात आणि आपण बिलकुल त्याच्या विरुद्ध वागत असतो, अगदी नकळत.... सोप्पं उदाहरण द्यायचं झालं तर 'अपेक्षां'चच घ्या ना....
आपण नेहमी म्हणतो,'सगळे माझ्याकडून जरा जास्तचं अपेक्षा ठेवतात' आणि त्यांच्या नावाने बोटं मोडतो पण हा विचार कधीच करत नाही, की दुसऱ्यांच्या अपेक्षांचा विचार करण्याआधी आपल्या स्वत:कडून ज्या अपेक्षा आहेत त्या पूर्ण करण्यासाठी आपण काय प्रयत्न करतोय ते.... हे शोधलं तर सगळं कोडं कसं अगदी सहज सुटून जाईल, नाही का???   

Comments

BinaryBandya™ said…
स्वतःला थोडा वेळ देणे खरेच गरजेचे आहे ..
आणि त्यासाठी थोडा वेळ काढणं गरजेचं आहे.... :)
हं बरोबर आहे, आणि मी कुठेतरी वाचल्याचं आठवतंय, "सद्यपरिस्थितीकडून अवास्तव अपेक्षा, परिणामी नैराश्य."

बाकी, वेळेच्या बाबतीत मुळाशी अगदी अशाच जातीचे प्रश्न ठेवून येथे औपचारिकरीत्या मी लिहिलेला लेख आहे—म्हणावा तितकं साध्य झालं नाही पण.
vaibhav_sadakal said…
आत्मसंशोधन ..... खरोखरच वजनदार शब्द आहे त्यामुळे काय करायचं? कसं करायचं? उपयोग कय? हेतु काय? हे समजेल. पण त्यानंतर आपल्याला स्वयंमुल्यमापन करता आलं पाहिजे.जे काही केलं ते योग्य होतं का? हेतु साध्य झाला का? इथूनपुढे कसं वागायचं? हे ठरवता येईल नाही का?

पोष्ट आवडली. आणि तुमच्या रिलेशनाशिप २ ची वाट पहात आहोत. त्यासाठी शुभेच्छा
खूप आनंद झाला ह्या प्रतिक्रिया वाचून... कोणीतरी आपल्या wavelength वर आहे, याचं सुखही आहे...!!!
@ वैभव : आता खरंच रिलेशनशिप २ चा विचार करते.... :)

Popular posts from this blog

तू कोई और है

आज मी एकटी एक सिनेमा बघायला गेले. ‘मजबुरी’ म्हणून नाही तर बघायचा होता म्हणून! माझी एकटे जाऊन सिनेमा बघायची खूप वर्षे इच्छा होती, पण कधी तशी वेळ आली नाही. या वेळेस सुद्धा आली नसती, परंतु संधीची चाहूल लागताच मी ठरवलं कि यावेळेस नक्की! सिनेमा संपल्यावर समोरच्या क्यानी मध्ये मी एका अनोळखी मुलीसोबत table shareकेले. हा अनुभवदेखील पहिलाच! मी माझा सुलेमनी चहा पिता पिता तिच्याशी बऱ्याच गप्पा मारल्या. असे अनुभव खऱ्या अर्थाने माणसाला समृध्द करतात!
सिनेमा ह्या गोष्टीकडे नेहमीच एक social गोष्ट म्हणून पहिले जाते.त्यात तत्थ्य असले तरी सिनेमा हा एक वैयक्तिक अनुभव असायला हवा. निदान माझ्यासाठी तरी आहे! For me, cinema is all about what it makes you feel. Cinema is a piece of art. We should pay attention to its craft. There a quote by Rainbow Rowell from a brilliant book called ‘Eleanor and Park’. It says, “Eleanor was right. She never looked nice. She looked like art, and art wasn’t supposed to look nice; it was supposed to make you feel.” So I try to measure everything that I see against that unit. How m…

विपश्यना : एक चिंतन

विपश्यनेचा दहा दिवसांचा कोर्स करून आज पाच दिवस झालेत. याबद्दल लिहायचं हे नक्की होतं, पण गेले काही दिवस काय लिहू हे समजतच नव्हत. प्रत्येक व्यक्तीचा अनुभव हा वेगळा असतो कारण प्रत्येक व्यक्ती ही वेगळी असते. म्हणूनच मला सर्वसमावेशक असं काहीतरी लिहायच होतं. आता बसलेय लिहायला...

सर्वात आधी, विपश्यना म्हणजे काय?

स्वच्छंदी ते सात्मन्

सध्या प्रश्न हा आहे की मी पुन्हा इथे का आलेय?
मी २०१० मध्ये बारावीची परीक्षा झाल्यानंतर हा ब्लॉग लिहायला सुरु केलेला. आणि तेव्हाची कारणं ही खूप वेगळी होती. तेव्हा आतली घुसमट कुठेतरी व्यक्त व्हावी ही इच्छा होती. (VERSION - 2010)
परंतु आता विचार केल्यावर असं जाणवतंय की बरंच काही बदललंय आणि रोजच्या रोज बदलतंय. ह्या बदलांची कुठेतरी नोंद करून ठेवायला हवीये. जर तुम्ही या आधी इथे कधी आला असाल तर तुमच्या लक्षात येईल की ह्या ब्लॉगचे नाव आता ‘सात्मन्’ असे झाले आहे. पूर्वी ते ‘स्वच्छंदी’ असे होते! आणि ह्या ब्लॉग चा address meemanali.blogspot.in असा होता! आणि आता मला त्या गोष्टीची लाज वाटत होती. म्हणजे स्वतःचं नाव त्या ब्लॉग address मध्ये ठेवण्यासाठी मी (mee) केलेला अट्टाहास आता मला नकोसा वाटत होता. आता नाहीये मी तशी! मी स्वच्छंदी देखील नाहीये. होय, हे खरं आहे. आणि मला त्याचा स्वीकार करणं हे शिकायलाचं हवं. मी स्वच्छंदी विचार करत असेन, परंतु मी स्वच्छंदी वागत नाही. त्याला बरीच कारणे आहेत. स्वच्छंदी हा एक प्रकारचा escape होता बहुतेक! त्या वेळेस मी जशी आहे त्याबाबत comfortable नसल्याने स्वत:च निर्माण क…