Skip to main content

मला तुझा वेळ हवाय....





आजपर्यंत मी कधीच तुझी मदत मागितली नाही,
तू मात्र करत राहिलास तुझे आशीर्वाद देत राहिलास...

सुदैव काय असते हे मला पाहून लोकांना कळले,
त्यांच्या नकळत ते प्रत्येक क्षणी माझ्यावर जळले...

मला नेहमी वाटत की मला तुझी गरज नाही,
परन्तु तुझ्याशिवाय जग चालते असा माझा गैरसमजही नाही...

मी  फक्त कुठेतरी माझ्या पायांवर उभा रहायचा प्रयत्न करत असते,
तू नेहमी हात पकडतोस म्हणूनच पडण्यापासून वाचत असते...

मी नेहमी ठरवते की तू दिलेल्या या कर्जाचे ऋण मी फेडणार,
तू माझ्यासाठी केलेली प्रत्येक गोष्ट तुझ्या मदतीशिवाय मी पार पाडणार...

पण अजुन काही ते मला जमले नाही,
मी अशी कशी वागू शकते हेच मला कळले नाही...

पण आज कुठेतरी अपराधीपणाची भावना मनात रुजू लागलिये,
तिच्या नकळत ती माझं मन पोखरु लागलिये...

जमेल का मला कधी तुझे हे ऋण फेडणे ?
की मरतानाही राहिल द्यायचे तुझे हे देणे ?

तुला हवे तसे मी वागत नाही म्हणून तू माझ्यावर रागावाशील का?
माझ्या या आयुष्याच्या वाटेवर माझी साथ सोडून जाशील का?

आज खरी मला तुझ्या मदतीची गरज आहे,
आणि ही एक गोष्ट मी तुझ्याकडे मागणार आहे...

अजुन काही दिवस तुझे आशीर्वाद तू मला दे,
नंतर त्या मोबदल्यात तुला हवे ते घे....

मी तुला नाही म्हणणार नाही,
एवढे  कृतघ्न बनणे मला आयुष्यात जमणार जमणार...

मी आजपासून कृतज्ञ  बनण्याचा प्रयत्न करणार आहे,
त्यानंतर तुझे पांग फेडण्याचा प्रामाणिक प्रयत्न करणार आहे....

फक्त कही दिवस मला तुझी साथ हवीये...
फक्त कही दिवस मला तुझा  वेळ हवाय...





Comments

माफ करा पण येथील प्रत्येक पोस्ट वाचून काढण्यासाठी मी खेचला जातो आहे, कारण अद्यापदेखील उमगले नाही—बहुधा तुमचे आवडलेले लेखन यास कारणीभूत असू शकते, पण केवळ तेवढेच कारण असण्याबाबत मी साशंक आहे. असो.

वरील काव्यपंक्ति उत्तम.
त्यात माफी कसली मागायची...!!! तुमचे खूप खूप आभार...
मनाली एकदम सुंदर झालीय कविता !!!

I just loved it....

Looking forward to read more poems from you...
Manali said…
धन्यवाद! :)

Popular posts from this blog

दुनियादारी

"ये महलो, ये तख्तो, ये ताजो की दुनिया,ये इंसान के दुश्मन समाजो की दुनिया,
ये दौलत के भूखे रवाजो की दुनिया,ये दुनिया अगर मिल भी जाए तो क्या हैं?"

 "दुनियादारी" वाचून झालं नुकतंच… मी हललेय पार आतून! म्हणजे हे असंच असतं का? कोणीच चूक आणि कोणीच बरोबर नसतं बहुतेक. शेवटी सगळं परिस्थितीच्या मनात असतं तसंच घडतं. मग ही स्वत:ची ओढाताण कशासाठी? आज इथे जिंकून मिळवायचं ते काय आणि हरायचं ते काय???

परिस्थिती आपल्याला सर्व या अशा मार्गाने का शिकवत असते? आज या क्षणी माझी जी काही स्वप्नं आहेत, ती जर उद्या पूर्ण झाली नाहीत तरी मी चालतंच राहणारेय. खरंतर, मला चालतच राहावं लागणार आहे. आज जर मला मध्ये काही सोडावं लागलं, तर ते पाठी ठेऊन मी पुढे जाणारेय…

आजचे क्षण या उद्याच्या आठवणी आहेत. ज्या क्षणांना मी आज जपत नाही, त्या उद्या नाहीशा होणारेत. हा सिद्धांत आहे आणि या सिद्धांतावर माणूस निर्माण झाला आहे. 
पण मग या आयुष्यात येणाऱ्या छोट्या छोट्या पर्वांचे काय? ती अशीच निघून जाणार वाटतं, भूतकाळात जमा होणार. हा आठवणींचा buffer-overflow झाला, तर काहीतरी garbage-collection सारखं mechanism वापरावं …

तू कोई और है

आज मी एकटी एक सिनेमा बघायला गेले. ‘मजबुरी’ म्हणून नाही तर बघायचा होता म्हणून! माझी एकटे जाऊन सिनेमा बघायची खूप वर्षे इच्छा होती, पण कधी तशी वेळ आली नाही. या वेळेस सुद्धा आली नसती, परंतु संधीची चाहूल लागताच मी ठरवलं कि यावेळेस नक्की! सिनेमा संपल्यावर समोरच्या क्यानी मध्ये मी एका अनोळखी मुलीसोबत table shareकेले. हा अनुभवदेखील पहिलाच! मी माझा सुलेमनी चहा पिता पिता तिच्याशी बऱ्याच गप्पा मारल्या. असे अनुभव खऱ्या अर्थाने माणसाला समृध्द करतात!
सिनेमा ह्या गोष्टीकडे नेहमीच एक social गोष्ट म्हणून पहिले जाते.त्यात तत्थ्य असले तरी सिनेमा हा एक वैयक्तिक अनुभव असायला हवा. निदान माझ्यासाठी तरी आहे! For me, cinema is all about what it makes you feel. Cinema is a piece of art. We should pay attention to its craft. There a quote by Rainbow Rowell from a brilliant book called ‘Eleanor and Park’. It says, “Eleanor was right. She never looked nice. She looked like art, and art wasn’t supposed to look nice; it was supposed to make you feel.” So I try to measure everything that I see against that unit. How m…

आयुष्यात पुढे जायचं असतं...!

आज लिहावंसं वाटतंय... किंवा कदाचित कॉम्प्युटर रडत-खडत चालतोय म्हणून  असेल... 
हे लिहिणं आता जमेनासं झाल्यासारखं भासतंय... स्वत:बद्दल बरंच काही बदलल्यासारखं जाणवतंय, सभोवतालचं जग देखील बदलल्यासारखं वाटतंय... असं वाटतंय की या सगळ्या बदलांत आपण कुठेच नव्हतो आणि आज अचानक यात पडलोय, एखाद्या अनभिज्ञासारखे!

सगळं नवीन! पण जुन्या जगाची आठवण करून देणारं ... तिथे परत जाण्याची आस निर्माण करणारं... कुठेतरी किंवा कधीतरी ते जग परत येईल अशी आशा निर्माण करणारं... वेगळं! पुन्हा नव्याने सुरुवात कर, असं सांगायचं असेल त्याला... पण ना काही पूर्वसूचना, ना मार्गदर्शक इशारा... विशाल महासागरात हरवलेल्या बोटीच्या खलाश्यासम... एकटं, स्वबळावर!

पण त्या खलाश्याच्या मनातील विजीगिषु वृत्ती आपण कशी जागवणार... त्याला वेड असतं... तो त्याचे स्वप्न पूर्ण करायच्या इच्छेपोटी वेडा होऊन जातो... स्वत:ला हरवून बसतो! त्या नाविन्याच्या शोधात असं स्वत: हरवून जाण्यात ते सुख तरी काय असतं?

स्वत:ला शोधण्यात वेळ व शक्ती दोन्ही खर्च होतेच, पण मग हे काम युक्तीने चालवावं तरी कसं! युक्तीने संपूर्ण जग खरंच चालू शकतं का? आणि जर ते चालत असेल, तर …