सात्मन् || Saatman

तूही असशील का माझ्यासारखाच, "आपल्या" अशा कोणाच्यातरी आठवणींत रमणारा.... त्या आठवणींतल्या दोन क्षणांत, भविष्य सांधणारा.... तूही असशील का माझ्यासारखाच, त्या डोळ्यांत "आपल्या"अशा कोणाचं तरी प्रतिबिंब पाहणारा.... आणि निव्वळ त्या प्रतिबिंबापायी, डोळ्यांत पुन्हा पुन्हा हरवणारा... तूही असशील का माझ्यासारखाच, "आपल्या"अशा कोणालातरी शोधणारा... आणि शोधता शोधता स्वत:च, स्वत:चं भान हरपून घेणारा.... तूही असशील का माझ्यासारखाच, "आपल्या"अशा कोणाचीतरी वाट बघणारा.... आणि वाट बघातानांच स्वत:च्या, भावनांची शाश्वता जपणारा.... तूही असशील का माझ्यासारखाच, शब्दांना वाट करून देण्याचा प्रयत्न करणारा.... आणि त्या प्रयत्नांतच कुठेतरी, मी तुझ्यासारखी आहे हि जाणीव करून देणारा.....

या अंधाऱ्या राती, तिच्या आठवणीने व्याकुळ तो, टक लावून बघतोय चंद्राकडे, डोळ्यांतूनच व्यक्त सर्वकाही.... तीही स्वप्नाळू डोळ्यांनी, निरखतेय त्या चंद्राला, तिच्या  डोळ्यातही तेच, जे त्याच्या डोळ्यांत.... नक्कीच त्यांचं बोलणं चालुये, उगाच  नाही त्याला, स्वप्नात  ती दिसतेय, अन् तिला तो.....

खुपदा असं होतं की आपण आपल्याच धुंदीत जगत असतो.... स्वत:च्या जगाचे राजे असतो आणि अचानक असा दिवस येतो की काही लोक आपल्या आयुष्यात येतात. आपले मित्र बनतात. आपल्या आयुष्यातील खूप जिव्हाळ्याचा भाग बनून जातात. ज्यांना तोडणं आपल्याला कधीच शक्य होणार नाही असे. पण ही मंडळी सतत काही ना काही कारण काढून आपल्यावर हसतात, आपल्याला कमी दाखवायचा प्रयत्न करतात, अर्थात सर्व मैत्रीच्या नात्याने, एक प्रकारची मजा म्हणून.... जी साधारणत: मित्र-मैत्रिणींमध्ये होताच असते. पण का माहित नाही ती आपल्याला टोचू लागते. उगाच राग देऊन जाते. मग ती आपल्याला म्हणतात की, “ एवढं काय त्यात, मजा-मस्तीत चालत सगळं..... ” . आपल्यालाही त्यांचा म्हणणं पटून जातं. खरंच काय चुकीच बोलत असतात ते, आपण एवढा अधिकार त्यांना दिलेला असतो. सगळेच जण आपल्या मित्र-मैत्रिणींना एवढं हक्क देतात, मग आपल्यालाच का लागते ही गोष्ट??? का उगाच अपमानित झाल्यासारखा वाटतं...??? वाटतं की हे कोण आले आपल्याला असं बोलणारे??? त्यांची लायकी तरी आहे का??? मग प्रकरण जेंव्हा “ लायकी ” या शब्दावर येऊन पोहोचतं तेंव्हा वाटतं खरंच या गोष्टीचा  आता गांभीर्याने...

का एका क्षणी वाटे अनोळखी हे विश्व सारे, जाती लपुनी सर्व खुणा, भावना का रे? काल होता  एक रस्ता, आज आहे निराळाच, काल होता सोबत माझ्या, आज भासे विरळाच... का बदलूनी गेले सर्वकाही या दोन घडीत, नव्हते एव्हढेही मजपाशी, जे न सामावे या मिठीत... काल होता एक सोबती, आज भासे विरळाच, काल होता सोबत माझ्या, आज भासे विरळाच... का राहिले अपूर्ण माझे, स्वप्न जे स्वप्नात रंगवलेले, भंगुनी गेले हृदय माझे, स्वप्नात जे दंगलेले.... काल होता एक ध्यास, आज आहे निराळाच, काल होतं सोबत माझ्या, आज भासे विरळाच... का गेलास दूर तू,वाट माझी सोडून, होते विसंबलेले तुझ्यावरी, दिलास तू हात माझा सोडून.... काल होतास एक तू, आज आहेस निराळाच, काल होतास सोबत माझ्या, आज भासे विरळाच...

काही काही वेळेला आपल्याला खरंच कळत नाही की काही गोष्टींबद्दल आपला काय 'stand' असायला हवा आणि काय आहे. It's so confusing!!! I mean, मी अमुक अमुक व्यक्तीला मदत करतेय ती नक्की का करतेय, कोणत्या नात्याने करतेय आणि कोणत्या हेतूने करतेय, हे शोधणं गरजेचं नाहीये का??? मदत करण्याबाबत शंका नाही, ती तर करायलाच हवी. परंतु आपला "stand" शोधणं आत्मसंशोधानाच्या दृष्टीने गरजेचं नाहीये का??? 'आत्मसंशोधन' शब्द खरंच जड आहे पण त्यापेक्षाही वजनदार आहे. जेवढं वजनदार तेवढंच कठीण आणि खोल.... ते करणं फार गरजेचं आहे. जर तुम्ही एखादी कृती करून विसरून गेलात तर ती कृती 'घडवून' आणण्यामागचा उद्देश काय???म्हणतात ना, प्रत्येक गोष्ट करण्याआधी विचार करावा. गेलेली वेळ आणि गेलेला शब्द परत येत नाही. पण सध्याच्या काळात वेळ तरी कुठेय, म्हणजे सकाळी सुरु झालेला दिवस रात्री डोळे मिटेपर्यंत कसा निघून जातो कळतच नाही, भले निव्वळ टाइमपास केलेला असो... आणि तसंही सध्याच्या काळात बसून विचार करण्यापेक्षा टाइमपास करणं जास्त रास्त वाटतं. सगळ्यांचं म्हणणं एकच ," कोण एवढी झंझट करणार, आधीच डोक्याल...

And that neither means Available nor ready to Mingle!!!! रिलेशनशिप  स्टेटस:सिंगल एक भुवया उंचावणारं स्टेटमेंट..... (भुवया उंचावण्याची कारणे अर्थात वेग-वेगळी असतात..... ;)) आणि त्यामागून येणारा म्हणजे ओघानेच येणारा प्रश्न "का???" आणि त्याचं त्याच सहजतेने दिलेलं उत्तर.... "अजून 'तसा ' कोणी भेटला नाही"..... आता  हे 'तसा' काय प्रकरण आहे, हा मुलांना पडलेला स्वाभाविक प्रश्न! आणि त्याचं उत्तर शोधायचा केलेला हा लहानसा म्हणजे अगदी बारीकसा प्रयत्न... तर एखाद्या मुलीच्या सिंगल असण्यामागे खूप काही कारणं असतात....म्हणजे बघा ना, प्रत्येक मुलीच्या मनात एक राजकुमार हा असतोच; मग भले ती मुलगी दासी होण्यालायक तरी असो वा नसो.... पण का माहित नाही हे काही मला पटत नाही....म्हणजे माणसाने expect तेव्हढंच करावं जेव्हढ त्याला बनणं शक्य आहे..... आता मला माहितेय की मी राजकुमारी वगैरे नाहीये... दिसण्याबद्दल म्हणतेय मी.... बाकी माझ्या विश्वाची मीच राजकुमारी आहे..... एक 'स्वच्छंदी' राजकुमारी.....आणि असाच एक स्वच्छंदी राजकुमार हवाय मला.... तो अगदी माझ्यासारखा ...

होते लाजरी कळी मी, बावरे फूल केलेस मला तू..... होते बावळी श्रोता मी, दर्दी रसिक केलेस मला तू..... होते बुजरा गंध मी, दरवळता सुवास केलेस मला तू.... होते सर्वकाही थोडे थोडे मी, तुझ्या थोड्या-थोड्याने परिपूर्ण केलेस मला तू...... तुजवीण आहे प्रवास हा शांत, तुजवीण ना उरली जगाची या भ्रांत..... परतुनि ये आता माझ्या राजकुमारा, अश्रुत बुडूनी ढासळतोय एक शोकांत.... तुजवीण वाटे विश्व हे अधुरे, तुजवीण भासे स्वप्न हे अपूरे, कुठे लपलासी रे राजकुमारा, तुझ्या चाहुलीने होईल जगणे साजरे....